Voor meer informatie of contact met Joop, mail naar: joopkeizer@msn.com of wordt vriend op Facebook. 

Van een ware finish is nog zeker geen sprake!  

Dam tot Damloop 18-09-2016, 2e M 75 in 1.34.08:

2016

Dam tot Damloop 20-09-2015:

Dam tot Dam 2015

2015

In het maandblad Runner’s World  (editie september 2015) is een interview te lezen.

runnersworld

Dam tot Damloop 21-09-2014:

Interview 2014, klik hier of op de foto:

2014 interview

Bij het starten van dit digitale plakboek in 2006 was Joop al met met pensioen maar nog altijd sportief, het hardlopen had hij na meer dan 250000 km in ruim 50 jaar vanwege de hardnekkige voetblessure min of meer moeten opgeven, maar hij beleefde dagelijks nog veel plezier aan wandelen, fietsen en kanoën. Een jaar eerder, op 13 november 2005 liep hij, bij wijze van test, een halve marathon georganiseerd door Loopgroep Hoorn. Hij genoot van de sfeer tijdens deze Eenhoornloop en kwam binnen in een tijd van 1 uur en 53 minuten. Een lange tijd met draafde hij nog dagelijks een rondje maar gezien de oude blessure rende hij met een opengeknipte rechterschoen. In alle rust, zonder de trainingsdruk van presteren. Puur ter ontspanning en om gezond te blijven.

Op 07-04-2012 liep Joop mee in de Jan Knippenberg Memorial.  En het bloed kruipt waar het niet gaan kan in het voorjaar van 2012 vindt hij een trainingsschoen die niet aan de buitenkant versneden hoeft te worden. Hij voelt zich fit en besteld meteen hele stapel schoenen! Op zondag 10 juni 2012, 1 dag voor zijn 71e verjaardag doet hij mee aan Stoomtramloop. Als oudste deelnemer loopt hij op deze vrolijke dag de 21,1 km in een tijd van 2:06:07. Een dag later krijgt hij van zichzelf op zijn 71e verjaardag een paar wedstrijdschoenen, datzelfde gebeurde toen hij 17 werd.

Op 14-09-2012 deed hij mee aan de Fish and Potato, zie hier het beeldmateriaal van de finish. 

Hij sloeg de uitnodiging voor de Dam tot Damloop op 23-09-2012 niet af. Zijn verslag hierover is te lezen op Loopkrant.nl. 21-10-2012 liep Joop met startnummer 10320 mee aan de 37e marathon van Amsterdam, zie hier de uitslagenlijst.

24-11-2012

 

24-03-2013 Zandvoort:

In het najaar van 2013 deed Joop mee aan een reclame spotje:

############################################################################################

Nawoord van de website beheerder, Ilona Keizer, dochter van 

Deze website heb ik gemaakt voor mijn vader met bewondering voor zijn presaties. Al toen ik 6 weken oud was ging ik al mee naar de Marathon van Antwerpen, we sliepen in een tentje. Hoe diep ik ook terug ga in mijn geheugen, ‘papa liep hard’. Hij was aan het trainen, of liep een wedstrijd. Dan kwam hij weer thuis met een beker, later met manden vol gewonnen boodschappen of een stofzuiger.

met baby ilona, anke en cindy

Toen ik de leeftijd had dat ik zelf op mijn fietsje weg mocht, fietste ik hem welleens tegemoed op zijn trainingsronde. Al snel vond ik dat niet zo leuk meer want hij kon niet zoveel tegen me praten onderweg. Mijn ouders combineerde altijd de weekenden in het teken van sport en de kinderen. Als er een keuze was uit verschillende wedstrijden dan werd de wedstrijd gekozen in een plaats waar ook een speeltuin was, of een zwembad. Of bos, of strand.

 spike in je voet

1 keer per jaar liep mijn vader tijdens zijn trainingsronde op 1 van de Muiderzand eilanden in het IJsselmeer met paaseieren op zak. Wij lagen dan nog te slapen, zondagochtend vroeg. Maar we waren niet voor niets met de boot naar paaseiland gevaren, de paashaas had van alles voor ons verstopt. Dan gingen we met papa de route af en ja hoor… overal eitjes! Als we terug kwamen had mama dan in de kombuis een enorm paasontbijt voorbereid.

suske en wiske

Toen ik 10 was, en mijn vader voor de 3e keer de 100 km in Yakima USA ging lopen, mocht ik mee. We zijn met zijn 2en 3 weken op pad geweest, mede doordat ik destijds een dagboek heb bijgehouden en het een enorme belevenis was kan ik me alles nog goed herinneren. Tijdens de 100 km stond ik ergens in het park langs het parcours bij een verzorgingspost. Ik deelde bekertjes water en natte sponzen uit aan de hardlopers. “Sponge or water?”. Pas nu weet ik dat ik dat het ‘sponge’ moet zijn geweest. Ik had verstaan dat ik moest vragen “Spoon or water?”. Ik was pas 10 en had alleen samen met mijn moeder de maanden vooraf tijdens de afwas Engels geoefend. Ik riep dan ook braaf tegen iedere sporter tijdens de ronde: “Spoen oor wotter”. Ze zullen wel gedacht hebben, “een spoon, wat moet ik nou met een lepel??”

 

Met hun keuze rende ik dan een stukje mee zodat het bij het aangeven niet teveel water uit het bekertje kledderde. Als ik merkte dat ze stuk zaten en niet eens meer konden spreken sopte ik eerst de spons enorm door het emmertje dat ik droeg, gaf dan eerst de spons, rende mee, en gaf daarna ook nog een bekertje water. Als ze echt kapot zaten en niet eens meer iets konden aanpakken dacht ik stiekum: “haha die is zo moe, da’s mooi, dan heeft papa nog meer kans om te winnen”.

verzorgingspost

Na de race in Yakima vertrokken we naar het hoger gelegen Seatlle samen met Frank Bozanich en zijn kinderen. Op de volgende foto staan mijn vader en ik samen met Leona, Michael en Jon Bozanich.

met de kinderen van frank bozanich  —

Toen ik een jaar of 17 was ben ik een keer meegefietst tijdens de RUN van Winschoten. Mijn mandje voorop was gevuld met flesjes water, bananen en flesjes halfcola/halfwater. De geldprijs die mijn vader gewonnen had heeft hij met mij gedeeld. Ik was minstens zo trots als hij. 

 gemaakt toen ik 12 was

Op mijn 12e maakte ik ter ere van zijn 25 jarig sportjubileum bovenstaande collage.

Al met al zit ik vol met leuke herinneringen en verhalen over mijn jeugd m.b.t. de sport van mijn vader. Maar het was ook wel veel. Als ik nu een dranghek en veel mensen zie ga ik er met een boog omheen. Heb er wel genoeg gezien.Toen mijn vader later serieuze blessures kreeg maar steeds bleef proberen maakte mijn moeder ik ons zorgen. Hij heeft een sporthart, gevaarlijk groot. Aan een monitor slaat de boel al op hol als hij zich in zijn slaap omdraait. Dit is geconstateerd na een uitgebreid sportonderzoek i.v.m. een studie van iemand. Hij is eens naar een cardioloog geweest, hij werd direct voor 2 dagen in het ziekenhuis opgenomen. Er was toen nog maar weinig bekend over het overslaan. Na 1 of 2 normale slagen, kwam er overslag. Tijdens trainingen en wedstrijden sloeg zijn hart niet over. Eigenlijk heeft hij zijn hele sportleven last van hart overslag gehad maar hij was er niet bang voor, wij wel. In de nacht werd het overslaan soms te erg en dan stapte hij uit bed om wat inspannende kniebuigingen  te maken of andere oefeningen waardoor het weer wat beter ging. We hebben soms gedacht dat hij van een intensieve training niet meer terug thuis zou komen. Op een gegeven moment ben ik ook wel boos geworden en ik wilde er niets meer over horen. “Iloon, ik val nu in veteranen 3, ik ga misschien toch de marathon van Schoorl weer lopen, of de halve in Egmond”. Ik met visoenen van bevroren pegels aan zijn wenkbrauwen antwoorde: “je spoort niet en ik kom ook niet kijken”. Het goede nieuws is nu, na 40 jaar het overslaan is verdwenen wat zeker te maken kan hebben met de afbouw van zijn zware sport.

1985
Hierboven: Een afgetrainde Joop met zijn gezin in 1986. Deze foto is gemaakt door de Amerikaanse ultraloper John Coffey, die samen met zijn landgenoot en topsporter Jim Pearson logeerde bij de familie Keizer in Scharwoude.

Mijn vader was trouwens niet de enige sporter van het gezin. Ook mijn moeder leverde toppresaties. Naast dat ze allebei een baan hadden bestond de vrije tijd van mijn moeder naast het zorgen voor 3 kinderen ook in teken van de sport van mijn vader. Zij kookte aangepaste maaltijden voor hem en had stapels extra wasgoed door de 2 trainingsmomenten van haar echtgenoot. Iedere vrijdag de boel inpakken en richting de boot. Of de tent als we bijvoorbeeld met het hele gezin naar Winschoten reden. 

Finish Yakima met Anke

 

“Naast iedere succesvolle man staat een sterke vrouw”

Op de bovenstaande foto staan mijn ouders Joop en Anke, de foto is in begin jaren 90 genomen.

aardewerk