Momenteel is Joop met pensioen maar nog altijd sportief, het hardlopen heeft hij na ongeveer 275.000 km in ruim 50 jaar vanwege de hardnekkige voetblessure moeten opgeven, maar hij beleeft dagelijks nog veel plezier aan wandelen, fietsen en kanoën. Van een ware finish is dus nog zeker geen sprake! Op 13 november 2005 liep hij, bij wijze van test, een halve marathon georganiseerd door Loopgroep Hoorn. Hij genoot van de sfeer tijdens deze Eenhoornloop en kwam binnen in een tijd van 1 uur en 53 minuten. Tegenwoordig draaft hij nog dagelijks een rondje maar gezien de oude blessure rent hij met een opengeknipte rechterschoen. In alle rust, zonder de trainingsdruk van presteren. Puur ter ontspanning en om gezond te blijven. Zo neemt hij nu de tijd om te stoppen om even een tegemoet komende hond te aaien.
Voor meer informatie of contact met Joop, mail naar: joopkeizer@msn.com of wordt vriend op Facebook.
Een afgetrainde Joop met zijn gezin in 1986. Deze foto is gemaakt door de Amerikaanse ultraloper John Coffey, die samen met zijn landgenoot en topsporter Jim Pearson logeerde bij de familie Keizer in Scharwoude.
____________________________________________________
Nawoord van de website beheerder, Ilona Keizer, dochter van Joop
Deze website heb ik gemaakt voor mijn vader met bewondering voor zijn presaties. Hoe diep ik ook terug ga in mijn geheugen, ‘papa liep hard’. Hij was trainen, of liep een wedstrijd. Dan kwam hij weer thuis met een beker. Later met manden vol gewonnen boodschappen of een stofzuiger. Al toen ik 6 weken oud was ging ik al mee naar de Marathon van Antwerpen, we sliepen in een tentje. Zelf ben ik niet met sport bezig, de liefde voor dieren heb ik wel meegekregen van mijn ouders. Sinds 2006 bestaat onze sphynxcattery Phloxius ook kunt onze katjes bekijken onze pagina op You Tube .
Toen ik de leeftijd had dat ik zelf op mijn fietsje weg mocht, fietste ik hem welleens tegemoed op zijn trainingsronde. Al snel vond ik dat niet zo leuk meer want hij kon niet zoveel tegen me praten onderweg. Mijn ouders combineerde altijd de weekenden in het teken van sport en de kinderen. Als er een keuze was uit verschillende wedstrijden dan werd de wedstrijd gekozen in een plaats waar ook een speeltuin was, of een zwembad. Of bos, of strand.
1 keer per jaar liep mijn vader tijdens zijn trainingsronde op 1 van de Muiderzand eilanden in het IJsselmeer met paaseieren op zak. Wij lagen dan nog te slapen, zondagochtend vroeg. Maar we waren niet voor niets met de boot naar paaseiland gevaren, de paashaas had van alles voor ons verstopt. Dan gingen we met papa de route af en ja hoor… overal eitjes! Als we terug kwamen had mama dan in de kombuis een enorm paasontbijt voorbereid.
Toen ik 10 was, en mijn vader voor de 3e keer de
Met hun keuze rende ik dan een stukje mee zodat het bij het aangeven niet teveel water uit het bekertje kledderde. Als ik merkte dat ze stuk zaten en niet eens meer konden spreken sopte ik eerst de spons enorm door het emmertje dat ik droeg, gaf dan eerst de spons, rende mee, en gaf daarna ook nog een bekertje water. Als ze echt kapot zaten en niet eens meer iets konden aanpakken dacht ik stiekum: “haha die is zo moe, da’s mooi, dan heeft papa nog meer kans om te winnen”.
Na de race in Yakima vertrokken we naar het hoger gelegen Seatlle samen met Frank Bozanich en zijn kinderen. Op de volgende foto staan mijn vader en ik samen met Leona, Michael en Jon Bozanich.
—
Toen ik een jaar of 17 was ben ik een keer meegefietst tijdens de RUN van Winschoten. Mijn mandje voorop was gevuld met flesjes water, bananen en flesjes halfcola/halfwater. De geldprijs die mijn vader gewonnen had heeft hij met mij gedeeld. Ik was minstens zo trots als hij.
Op mijn 12e maakte ik ter ere van zijn 25 jarig sportjubileum bovenstaande collage.
Al met al zit ik vol met leuke herinneringen en verhalen over mijn jeugd m.b.t. de sport van mijn vader. Maar het was ook wel veel. Als ik nu een dranghek en veel mensen zie ga ik er met een boog omheen. Heb er wel genoeg gezien.Toen mijn vader later serieuze blessures kreeg maar steeds bleef proberen maakte mijn moeder ik ons zorgen. Hij heeft een sporthart, gevaarlijk groot. Aan een monitor slaat de bol al op hol als hij zich in zijn slaap omdraait. Dit is geconstateerd na een uitgebreid sportonderzoek i.v.m. een studie van iemand. In 1968 is hij naar een cardioloog geweest, hij werd direct voor 2 dagen in het ziekenhuis opgenomen. Er was toen nog maar weinig bekend over het overslaan. Na 1 of 2 normale slagen, kwam er overslag. Tijdens trainingen en wedstrijden sloeg zijn hart niet over. Eigenlijk heeft hij zijn hele sportleven last van hart overslag gehad maar hij was er niet bang voor, wij wel. In de nacht werd het overslaan soms te erg en dan stapte hij uit bed om wat inspannende kniebuigingen te maken of andere oefeningen waardoor het weer wat beter ging. We hebben welleens gedacht dat hij van een intensieve training niet meer terug thuis zou komen. Op een gegeven moment ben ik ook wel boos geworden en ik wilde er niets meer over horen. “Iloon, ik val nu in veteranen 3, ik ga misschien toch de marathon van Schoorl weer lopen, of de halve in Egmond”. Ik met visoenen van bevroren pegels aan zijn wenkbrauwen antwoorde: “je spoort niet en ik kom ook niet kijken”. Het goede nieuws is nu, na 40 jaar het overslaan is verdwenen wat zeker te maken kan hebben met de afbouw van zijn zware sport. Mijn vader was trouwens niet de enige sporter van het gezin. Ook mijn moeder leverde toppresaties. Naast dat ze allebei een baan hadden bestond de vrije tijd van mijn moeder naast het zorgen voor 3 kinderen ook in teken van de sport van mijn vader. Zij kookte aangepaste maaltijden voor hem en had stapels extra wasgoed door de 2 trainingsmomenten van haar echtgenoot. Iedere vrijdag de boel inpakken en richting de boot. Of de tent als we bijvoorbeeld met het hele gezin naar Winschoten reden.
Op de bovenstaande foto staan mijn ouders Joop en Anke samen, de foto is in begin jaren 90 genomen.
Naast iedere succesvolle man staat een sterke vrouw.
